چرا ایران از میزبانی لیگ ملتهای والیبال حذف شد؟
تیم ملی والیبال ایران از سال ۲۰۱۸ تاکنون در تمامی دورههای لیگ ملتهای والیبال (VNL) حضور فعالی داشته و در برخی سالها نیز میزبان بازیهای مرحله مقدماتی بوده است. با این وجود، طی سالهای اخیر، نام ایران به دلیل چالشهای فنی، اجرایی و مالی از میان کشورهای میزبان این رقابتها حذف شده و حالا فدراسیون والیبال کشور با طرح برنامهای منسجم، به دنبال بازگرداندن حق میزبانی به ایران است.
در سالهای ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، ایران توانست در شهرهای تهران، ارومیه و اردبیل میزبان بخشی از دیدارهای مرحله مقدماتی VNL باشد. این میزبانیها با استقبال چشمگیر هواداران همراه شد و فضای پرشوری را در سالنهای مسابقات به نمایش گذاشت. فدراسیون جهانی والیبال نیز در آن زمان، به حرفهای بودن برگزاری و ظرفیتهای ایران برای میزبانی رویدادهای بینالمللی اشاره کرده بود.
با این حال، از سال ۲۰۲۲، دیگر خبری از میزبانی ایران در لیگ ملتها نیست. دلایل این مسئله متنوع است، اما اصلیترین عوامل آن نبود برخی زیرساختهای ضروری، مشکلات در اجرای تعهدات رسانهای و مالی و عقبماندگی نسبت به کشورهای پیشرو همچون لهستان، ژاپن، ایتالیا و حتی فیلیپین در حوزه میزبانی رقابتها عنوان شده است.
بر اساس استانداردهای اعلامشده از سوی فدراسیون جهانی والیبال (FIVB)، کشور میزبان باید سالنهایی مدرن و مجهز در اختیار داشته باشد. این سالنها باید دارای سیستمهای نورپردازی استاندارد، تهویه مناسب، ویدئو چک، پوشش رسانهای بینالمللی و امکانات اقامتی برای تیمها و داوران باشند. در حالی که کشورهای مختلف در این زمینه سرمایهگذاری گستردهای انجام دادهاند، ایران همچنان با چالشهای جدی روبروست.
اگرچه سالن شهداب یزد در سالهای اخیر به استانداردهای مطلوبی نزدیک شده و حتی میزبانی لیگ قهرمانان آسیا را برعهده گرفت، اما در سایر شهرها هنوز نوسازی سالنها، تجهیز آنها به فناوریهای نوین و ارتقاء پخش تلویزیونی بینالمللی، به شکل مؤثری انجام نشده است. همین نقاط ضعف، ایران را از چرخه میزبانی دور نگه داشته است.
یکی از اصلیترین موانع ایران در مسیر میزبانی، مسئله پرداخت نشدن حق پخش تلویزیونی به فدراسیون جهانی والیبال است. طبق مقررات FIVB، میزبان باید سهم تعیینشده از حق پخش رقابتها را پرداخت کند. اما ایران در سالهای اخیر به این تعهدات مالی عمل نکرده و بدهیهای باقیمانده از دورههای قبل، حتی باعث هشدارها و تهدیدهایی از سوی فدراسیون جهانی شده است.
این عدم پرداخت، نه تنها موجب ایجاد چالشهای حقوقی شده، بلکه اعتبار بینالمللی والیبال ایران را نیز تحت تأثیر قرار داده است. حتی در لیگ ملتهای ۲۰۲۵، این بدهیها برای تیم ملی والیبال ایران دردسرساز شد و خطر محرومیت یا جریمه را نیز به همراه داشت.
میزبانی یک رویداد بینالمللی، تنها فرصتی برای برگزاری مسابقه نیست؛ بلکه بستری برای معرفی توانمندیهای ورزشی، جذب گردشگر ورزشی، افزایش درآمد ارزی، تقویت برند کشور و از همه مهمتر ارتقای روحیه ملی است. در کنار اینها، میزبانی میتواند مزیت فنی نیز داشته باشد؛ چرا که حضور هواداران پرشور و فضای آشنای داخل کشور، در موفقیت تیم نقش بسزایی ایفا میکند.
در سالهای گذشته، حضور پرشور تماشاگران در سالنهای تهران، اردبیل و ارومیه، تاثیر مستقیمی در روحیه بازیکنان تیم ملی داشت و آنها را در برابر حریفان قدرتمند یاری میکرد.
بر همین اساس، فدراسیون والیبال بازگشت به جمع میزبانان را یکی از اولویتهای اصلی خود قرار داده است. میلاد تقوی، رئیس فدراسیون والیبال ایران، اخیراً اعلام کرده که مذاکراتی با FIVB برای بازگشت ایران به میزبانی آغاز شده و فدراسیون در تلاش است با بهبود زیرساختها و تعامل با نهادهای ذیربط، مسیر میزبانی را هموار کند.
اما این بازگشت، مشروط به برطرف شدن برخی موانع کلیدی است. تجهیز سالنها به امکانات مدرن، ارتقای کیفیت پخش زنده مسابقات با استانداردهای جهانی، ایجاد زیرساختهای رسانهای قوی، و از همه مهمتر تسویه بدهیهای گذشته از الزامات جدی برای بازگشت به میزبانی به شمار میرود.
از سوی دیگر، در لیگ ملتهای ۲۰۲۵ شاهد آن بودیم که تیم ملی والیبال ایران با وجود قرار گرفتن در میان هشت تیم برتر، به دلیل میزبانی چین از مرحله نهایی، از ادامه رقابتها بازماند. این اتفاق اهمیت استراتژیک میزبانی را به خوبی نشان داد و بار دیگر تاکید کرد که در چنین رقابتهایی، میزبانی تنها یک امتیاز نیست، بلکه تضمینکننده حضور و فرصتآفرینی نیز هست.
در نهایت، اگر والیبال ایران میخواهد جایگاه خود را در سطح جهانی تثبیت کرده و در مسیر پیشرفت باقی بماند، باید با جدیت به اصلاح زیرساختها، بهروزرسانی تجهیزات و تعامل سازنده با نهادهای بینالمللی بپردازد. تنها در این صورت است که میتوان امیدوار بود بار دیگر نام ایران در میان کشورهای میزبان لیگ ملتهای والیبال بدرخشد./فرارو
هیچ نظر! یکی از اولین.