۵ سوخت جایگزین خودرو که می توانند آینده را تغییر دهند
با افزایش نگرانیها درباره آلودگی هوا، گرمایش زمین و نوسانات قیمت سوختهای فسیلی، خودروسازان و شرکتهای فناوری سالهاست به دنبال سوختهای جایگزین برای آینده حملونقل هستند. از هیدروژن و گاز طبیعی گرفته تا انرژی خورشیدی و سوختهای زیستی، هر کدام روزی بهعنوان گزینهای امیدوارکننده مطرح شدند؛ اما بسیاری از آنها به دلیل هزینههای بالا، کمبود زیرساخت یا محدودیتهای فنی، هنوز نتوانستهاند جایگاه گستردهای در بازار خودرو پیدا کنند.
۵ سوخت جایگزین خودرو که آیندهدار بودند اما فراگیر نشدند
به گزارش خبرمحور به نقل از ایران جیب؛ سوختهای جایگزین میتوانند افقهای جدیدی برای صنعت خودرو بگشایند، اما چالشهای پیش رو باعث شدهاند بسیاری از این فناوریهای امیدوارکننده هرگز به تولید انبوه نرسند.
با نوسانات قیمت بنزین و افزایش آگاهی عمومی درباره کاهش آلایندگی، علاقه به خودروهای هیبریدی رو به افزایش است؛ هرچند خودروهای تمامبرقی همچنان به دلیل قیمت بالا و دشواری گذار، برای بسیاری از خریداران جذابیت کمتری دارند. این وضعیت فرصتی برای بررسی سایر گزینههای پیشرانهای است که میتوانند نقش مهمی در آینده حملونقل ایفا کنند. با این حال، موانع زیرساختی و تکنولوژیکی، مانع اصلی توسعه گسترده این سوختهای جایگزین شدهاند.
هیدروژن: سوختی پاک با چالشی بزرگ در زیرساخت
خودروهای هیدروژنی، بر خلاف خودروهای برقی باتریدار (BEV)، فقط بخار آب و هوای گرم منتشر میکنند و تویوتا (Toyota) بزرگترین حامی این فناوری است. تویوتا میرای (Toyota Mirai) را با موتور هیدروژنی خود طی یک دهه در مناطقی از آمریکا عرضه کرده است. مدل ۲۰۲۶ این خودرو با برد بیش از ۴۰۰ مایل در نمایندگیهای منتخب کالیفرنیا موجود است و سوختگیری آن تنها چند دقیقه طول میکشد.
با این حال، دلیل اصلی عدم محبوبیت این سوخت جایگزین، کمبود شدید ایستگاههای سوختگیری هیدروژن است. در کالیفرنیا تنها ۴۶ ایستگاه وجود دارد که بیشتر آنها در لسآنجلس و منطقه خلیج متمرکز هستند. تولید هیدروژن با انرژی پاک نیز پرهزینه است و این هزینهها به مصرفکنندگان منتقل میشود.
پروپان: راهحلی نادیده گرفتهشده برای ناوگان حملونقل
پروپان که اغلب با نام گاز مایع نفتی (LPG) فروخته میشود، عمر موتورها را افزایش داده و در دماهای یخبندان، مشکلات استارت سرد کمتری نسبت به موتورهای دیزلی دارد. این سوخت امکان دوگانهسوز کردن خودروها را نیز فراهم میکند. با اینکه احتراق پروپان آلایندگی تولید میکند، اما میتواند انتشار گازهای گلخانهای را به میزان قابل توجهی کاهش دهد؛ هرچند این کاهش به روش تولید پروپان و نوع خودرو بستگی دارد.
در حال حاضر حدود ۶۰,۰۰۰ خودروی پروپانسوز در جادههای آمریکا تردد میکنند که بیشتر آنها ناوگانهای عمومی مانند اتوبوسهای مدرسه یا خودروهای پلیس هستند. دلیل عدم گسترش آن این است که پروپان مشکل حذف کامل آلایندگی اگزوز را حل نمیکند و برای بیشتر خریداران، پیشرانههای هیبریدی بنزینی-برقی گزینه راحتتری برای کاهش ردپای کربن بدون تغییر عادات رانندگی هستند.
اتانول: سوختی گیاهی با اما و اگرهای زیستمحیطی
اتانول، بهعنوان یک سوخت جایگزین، اغلب در ترکیب با بنزین استفاده میشود. در آمریکا، بیشتر بنزین فروختهشده حاوی حدود ۱۰ درصد اتانول (E10) است. برخی جایگاهها نیز E85 را عرضه میکنند که تا ۸۵ درصد اتانول دارد و تنها خودروهای دوگانهسوز (FFV) مانند شورولت سیلورادو (Chevrolet Silverado) ۲۰۲۶ با موتور ۵.۳ لیتری V8، شورولت ترکس (Chevrolet Trax) ۲۰۲۶ و بیوک انویستا (Buick Envista) ۲۰۲۶ میتوانند از آن استفاده کنند.
با وجود کاهش احتمالی آلایندگی، اتانول معایبی نیز دارد. در آمریکا، بیشتر اتانول از ذرت تولید میشود که کشت آن به زمینهای زراعی زیادی نیاز دارد و در کشورهایی مانند برزیل، تولید بیشتر سوختهای زیستی به جنگلزدایی مرتبط شده است. از نظر عملی، اتانول در برابر آلودگی حساستر است و میتواند در خودروهای قدیمیتر مشکلاتی ایجاد کند؛ همچنین استفاده از اتانول خالص در هوای سرد، روشن کردن خودرو را بسیار دشوار میسازد.
انرژی خورشیدی: آیا میتواند برد خودروهای برقی را افزایش دهد؟
اضافه کردن پنلهای خورشیدی به خودروها میتواند راهی برای رفع نگرانی رانندگان درباره برد خودروهای برقی (BEV) باشد. شرکتهایی مانند هیوندای (Hyundai) مدلهایی با پنلهای خورشیدی روی سقف ارائه کردهاند که روزانه چند مایل به برد خودرو اضافه میکنند. استارتآپ آپترا (Aptera) ادعا میکند پروتوتایپی ساخته که روزانه تا ۴۰ مایل (بیش از میانگین رانندگی روزانه آمریکاییها) برد از پنلهای خورشیدیاش تولید میکند.
با این حال، تردیدهایی درباره ادعاهای آپترا وجود دارد، زیرا دادههای محدود نشان میدهد افزایش برد واقعی کمتر از پیشبینیهاست و طراحی پروتوتایپ آن نیز برای اکثر رانندگان آمریکایی غیرعملی است. حتی اگر فناوری فعلی پنلهای خورشیدی برای تامین کامل انرژی خودرو کافی نباشد، میتواند در آینده نقش مکمل بزرگتری ایفا کند؛ نیسان (Nissan) در حال توسعه این فناوری برای تولید انبوه است و هیوندای نیز ون کمپر با پنل خورشیدی را به نمایش گذاشته است.
گاز طبیعی: گزینهای محدود به ناوگانهای ثابت
گاز طبیعی در دو نوع گاز طبیعی فشرده (CNG) و گاز طبیعی مایع (LNG) موجود است که نوع LNG کارایی سوخت بهتری دارد. متان جزء اصلی آن است که میتواند از استخراج سوختهای فسیلی یا تجزیه فاضلاب انسانی و حیوانی (مانند دامها) تولید شود. پونیت سینگ ژاوار (Puneet Singh Jhawar) از کامینز (Cummins) میگوید که تقریبا تمام مزارع لبنی پتانسیل تولید گاز طبیعی تجدیدپذیر را دارند.
با این حال، محدودیت در دسترس بودن، اصلیترین مانع این سوخت جایگزین است؛ در آمریکا تنها حدود ۷۰۰ ایستگاه CNG و ۲۴ ایستگاه LNG وجود دارد. این کمبود باعث میشود گاز طبیعی فقط برای وسایل نقلیه با مسیرهای ثابت و در مناطقی که دارای ایستگاههای سوختگیری کافی هستند، عملی باشد و برای خودروهای سواری کاربرد چندانی ندارد. همچنین، گاز طبیعی از نظر زیستمحیطی تفاوت چشمگیری ایجاد نمیکند و بهگفته کامینز، تنها ۱۳ تا ۱۷ درصد آلایندگی کمتری نسبت به دیزل تولید میکند، در حالی که پیشرانههای هیبریدی مدرن در خودروهای سواری درصد بسیار بالاتری از آلایندگی را کاهش میدهند.
هیچ نظر! یکی از اولین.