وقتی صدای انفجار جان کودکان سرطانی را هم تهدید میکند؛ بیمارستان محک در خط آتش!
به نقل از مؤسسه خیریه محک؛ همزمان با افزایش حملات و انفجارهایی که شمال و شمالشرق تهران را تحت تأثیر قرار داده، وضعیت بیمارستان تخصصی سرطان کودکان «محک» نیز از شرایط عادی فاصله گرفته است. این بیمارستان که پناهگاه صدها کودک مبتلا به سرطان و خانوادههای آنها از سراسر ایران است، این روزها زیر سایهی ترس و اضطراب مضاعف قرار دارد.
وقتی صدای انفجار در اطراف منطقه شنیده میشود، بسیاری از فعالان این حوزه، پزشکان و نیکوکاران در تماس با همکاران حاضر در بیمارستان، نگرانیهای خود را پنهان نمیکنند: «بچهها ترسیدند؟ صدای انفجار چقدر نزدیک بود؟ مادرها چطورند؟»
در روزهای اخیر، با هر صدای مهیب، بیمارستان محک لرزیده، نه از نظر فیزیکی، بلکه در جان و دل کودکان، مادران، و حتی کادر درمان. اما درست در میانهی این دلهره، امید همچنان زنده است.
در بیمارستان محک، همه چیز حالا رنگ و بویی دیگر گرفته. هرچند اضطراب در چشم مادران بیشتر شده، اما تلاش روانشناسان، مددکاران اجتماعی، پرستاران و پزشکان نیز دوچندان شده تا روند درمان و آرامش روانی بیماران کوچک، خدشهدار نشود.
رواندرمانی در دل بحران
با تصمیم فوری مدیریت بیمارستان، حضور ۲۴ ساعته روانشناسان برای حمایت روانی از کودکان و خانوادهها برقرار شده است. این روانشناسان، که تجربه فعالیت در موقعیتهای بحران را دارند، توانستهاند تا حد زیادی اضطراب ناشی از وضعیت امنیتی را کاهش دهند.
درِ اتاقهای بازی در بخش آنکولوژی به طور دائم به روی کودکان باز است. برای کودکانی که به دلیل شرایط جسمی قادر به حضور در این فضا نیستند، اسباببازیها و ابزار بازی به اتاقهایشان برده میشود. یکی از کودکان از خاله بازیدرمانگر میخواهد: «برام لگو بیاری تو اتاقم؟»
کودکان خردسال در دنیای خود زندگی میکنند و شاید هنوز عمق فاجعه را درک نکنند. اما نوجوانان چشم از آسمان خاکستری نمیگیرند. برخی عصبی شدهاند و مدام سؤال میپرسند. یکی از مادران میگوید: «پسرم شبها با صدای پدافند از خواب میپره، گریه میکنه، نمیتونم آرومش کنم.»
همدلی، فراتر از وظیفه
کادر درمان محک، با وجود آنکه خود نیز خانواده و نگرانیهای شخصی دارند، این مسائل را پشت در بیمارستان میگذارند. درون بیمارستان، آرامش و لبخند ابزار اصلی آنها برای ادامهی خدمترسانی است.
سرپرست بخش پیوند که در راهروی بیمارستان با ما گفتگو کرد، گفت: «اگر ممکن است به محیا، امیرعلی و یاسمین سر بزنید. سرشان که گرم شود، اضطرابشان هم کمتر میشود.»
تلاش برای حفظ سلامت روان کودکان و مادران، بخش بزرگی از کار محک در این روزهاست. اسباببازی، قصهگویی، بازیهای گروهی و همراهی روانشناسان، همگی بهکار گرفته شدهاند تا مبادا ترس، روند درمان را متوقف کند.
یکی از مادران بیمار میگوید: «این اولین بحران ما نیست. سرطان خودش یک جنگ بود. حالا باید با دو دشمن بجنگیم؛ یکی بیماری و دیگری ناامنی.»
ناامنی، درد را مضاعف میکند
درمان سرطان با دقت، نظم، آرامش و همراهی خانوادهها ممکن است. اما سایه ناامنی میتواند این روند را مختل کند. هر گونه تأخیر در مراجعه، افزایش اضطراب یا وقفه در روند درمان، میتواند بر سلامت کودک تأثیر بگذارد. از همین رو، محک با تمام ظرفیت خود تلاش میکند تا هیچ صدای مهیبی درمان را متوقف نکند.
در این شرایط، خیرین، نیکوکاران و همراهان مؤسسه، همچنان در کنار محک ایستادهاند. بیش از ۳۴ سال است که این مؤسسه با حمایت مردمی به حیات خود ادامه داده و تا امروز، خدماتش به بیش از ۱۳ هزار کودک مبتلا به سرطان رسیده است.
درمان ادامه دارد؛ حتی در سایه بحران
اگرچه روزهای اخیر برای پایتخت سخت و نگرانکننده بوده، اما در محک، درمان متوقف نشده است. پزشکان همچنان بالای سر بیماران هستند، پرستاران لبخند میزنند، و روانشناسان قصه میخوانند. همه چیز در جریان است؛ با دلی پر از امید و چشمی به فرداهای روشن./عصر ایران
هیچ نظر! یکی از اولین.