بحران میانسالی چیست و چگونه از آن عبور کنیم؟

بحران میانسالی که گاهی با عنوان «بحران چهل‌سالگی» شناخته می‌شود، یک مرحله روانی و وجودی است که معمولاً بین ۴۰ تا ۵۰ سالگی رخ می‌دهد. در این دوره، فرد برای نخستین‌بار به‌طور جدی با گذر زمان، محدود بودن عمر و فاصله گرفتن از جوانی روبه‌رو می‌شود.

این مفهوم نخستین بار در دهه ۶۰ میلادی توسط الیوت ژاک، روان‌پزشک کانادایی، مطرح شد. او این مرحله را نوعی «انفجار وجودی» می‌دانست؛ لحظه‌ای که فرد ناگهان متوجه می‌شود بخش بزرگی از زندگی پشت سر گذاشته شده است.

سواد زندگی، توسعه توانمندی های فردی؛ مریم طرزی– بحران میانسالی که عموماً «بحران چهل‌سالگی» نیز نامیده می‌شود، در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی و عمدتاً در ادبیات روانشناسی انگلیسی‌زبان با تأثیر از کارهای کارل گوستاو یونگ برجسته شد. با توجه به افزایش امید به زندگی و تغییر بافت اجتماعی، اصطلاح «بحران میانسالی» دقیق‌تر به نظر می‌رسد.

الیوت ژاک، روان‌پزشک کانادایی، در سال ۱۹۶۳ این «انفجار وجودی» را نظریه‌پردازی کرد. به گفته او، حتی افرادی که زندگی خود را از نو می‌سازند و راضی به نظر می‌رسند، ناخودآگاه گذر زمان و لحظات غم‌انگیز ناشی از افول را انکار می‌کنند.

فرآیند پیری امری اجتناب‌ناپذیر است که در جسم، چهره و حتی کاهش نسبی چابکی ذهنی احساس می‌شود.