چرا بدن زنان درد را دیرتر التیام میدهد؟
سالهاست دانشمندان حوزه درد مزمن با یک پرسش اساسی مواجه بودهاند: چرا زنان پس از آسیبهای مشابه جسمی بیش از مردان دچار درد طولانیمدت میشوند؟
در گذشته برخی پزشکان این تفاوت را به آستانه تحمل پایینتر یا اغراق زنان نسبت میدادند، اما پژوهشهای متعدد نشان دادهاند که زنان واقعاً بیش از مردان درد مزمن را تجربه میکنند و مدت زمان بیشتری با آن زندگی میکنند.
مطالعهای تازه در نشریه Science Immunology سرنخی مهم ارائه کرده است: به نظر میرسد سیستم ایمنی مردان سازوکار مؤثرتری برای «خاموش کردن» درد دارد که احتمالاً با سطح بالاتر هورمون تستوسترون مرتبط است.
جفروی لومه، استاد فیزیولوژی در Michigan State University و یکی از نویسندگان این پژوهش میگوید: «آنچه نشان دادیم یک مکانیسم زیستی واقعی در سلولهای ایمنی است. مسئله صرفاً ذهنی نیست.»
آن گرگوس، استاد دانشگاه Virginia Tech که در این تحقیق شرکت نداشت، تأکید میکند یافتهها اهمیت جدی گرفتن درد زنان را یادآور میشود. بسیاری از زنان به دلیل ترس از برچسبهای ناتوان یا کمکار بودن، درد خود را پنهان میکنند.
بررسی علمی تفاوت درد زنان و مردان
مطالعه روی ۲۴۵ فرد انجام شد که دچار آسیبهای تروماتیک ناشی از تصادف شده بودند. در روز حادثه، شدت درد گزارششده توسط زنان و مردان تقریباً برابر بود. اما طی سه ماه بعد، درد مردان سریعتر کاهش یافت.
آزمایش خون نشان داد مردان سطح بالاتری از مولکولی به نام «اینترلوکین-۱۰» دارند؛ مادهای که سیگنالهای درد را به مغز خاموش میکند. هورمون تستوسترون تولید این مولکول را در گلبولهای سفید افزایش میدهد.
آزمایشهای مشابه روی موشها نیز نتایج مشابه داشت: پس از واکنش التهابی، نشانههای کاهش درد در موشهای نر مشاهده شد اما نه در مادهها. همچنین موشهای نر پس از جراحی کوچک یا تجربه استرس فیزیکی سریعتر بهبود یافتند. سلولهای ایمنی تولیدکننده اینترلوکین-۱۰ در نرها فعالتر بودند.
آیا این یافتهها همه چیز را توضیح میدهد؟
دکتر میکله کوراتولو، استاد بیهوشی و پزشکی درد در University of Washington، معتقد است: «این یافتهها همه چیز را توضیح نمیدهد. ما یک مسیر جادویی واحد برای درد نداریم.»
همه دردهای مزمن پس از تروما ایجاد نمیشوند. برای مثال بیماریهایی مانند فیبرومیالژیا ممکن است بدون آسیب مشخص آغاز شوند.
با این حال، پژوهشگران امیدوارند در آینده بتوان از این یافتهها برای توسعه درمانهای تازه درد مزمن در زنان استفاده کرد؛ از جمله پچهای موضعی تستوسترون که نسبت به داروهای سیستمیک عوارض کمتری دارند.
محدودیتهای درمان فعلی درد مزمن
بسیاری از روشهای درمانی درد مزمن محدودیت یا عوارض دارند:
-
مصرف طولانیمدت مسکنها ممکن است باعث آسیب کلیه یا زخم معده شود.
-
اوپیوئیدها خطر وابستگی دارند.
-
داروهای ضدافسردگی یا ضدتشنج برای برخی بیماران موثر و برای برخی بیاثر هستند.
-
روشهای غیر دارویی مانند فیزیوتراپی یا طب سوزنی برای برخی افراد مفید و برای برخی دیگر کم اثرند.
این پژوهش بار دیگر نشان میدهد که تفاوتهای زیستی میان زنان و مردان در تجربه درد واقعی است و نباید نادیده گرفته شود.
پیامدهای آینده و فرصتهای درمانی
با توجه به یافتهها، توسعه درمانهای هدفمند برای زنان میتواند کیفیت زندگی آنان را بهبود بخشد. هورمون تستوسترون و مولکول اینترلوکین-۱۰ ممکن است کلید طراحی داروها یا روشهای موضعی کنترل درد باشند.
این رویکردها به ویژه برای دردهای مزمن پس از آسیبهای جسمی و شرایطی که درمانهای فعلی محدودیت دارند، امیدوارکننده است.
جمعبندی کوتاه
پژوهش جدید نشان میدهد زنان پس از آسیبهای مشابه درد طولانیمدت بیشتری نسبت به مردان تجربه میکنند. هورمون تستوسترون و مولکول اینترلوکین-۱۰ سیستم ایمنی مردان را قادر میسازند درد را سریعتر خاموش کنند. این یافتهها میتوانند راهگشای درمانهای نوین درد مزمن در زنان باشند.
منبع: سلامت نیوز
هیچ نظر! یکی از اولین.