دختران فوتبالیست ایران موفق شدند؛ مسئولان ژست گرفتند

در روزهایی که خبرهای ورزش ایران بیش از همه معطوف به باشگاه‌ها، لیگ برتر و اختلاف‌های بی‌پایان مدیریتی است، تیم ملی فوتبال زنان ایران در سکوت و بی‌توجهی محض، موفق شد برای دومین‌بار در تاریخ راهی مرحله نهایی جام ملت‌های آسیا شود. این موفقیت، گرچه در ظاهر تبریک‌هایی از مسئولان به‌همراه داشت، اما در واقعیت، به سرعت با پاداش‌هایی ناچیز، فراموشی رسانه‌ای، و استفاده ابزاری سیاسی، ارزش آن کمرنگ شد.

دختران تیم ملی با حداقل امکانات، بی‌برنامه‌گی مزمن و بدون بازی‌های تدارکاتی با کیفیت، خود را برای رقابت‌های انتخابی آماده کردند. آن‌ها با پیروزی برابر تیم‌هایی چون سنگاپور، بوتان و اردن به هدف‌شان رسیدند. اما عجیب‌تر از همه، نحوه مواجهه فدراسیون فوتبال ایران با این پیروزی بود؛ برخوردی که بیش از آنکه فنی و حمایتی باشد، نمایشی و تبلیغاتی بود.

📸 فقط «ای ایران» و «سلام نظامی» دیده شد!

تنها چیزی که از این تیم دیده شد، تصویرهایی با سلام نظامی و ادای احترام به پرچم بود؛ تصاویری که فوراً در کانال‌های رسمی و غیررسمی بازنشر شد، بی‌آنکه اشاره‌ای به فقر امکانات، شرایط طاقت‌فرسا یا کمبود بازی‌های تدارکاتی شود. به‌نوعی، دستاورد تیم ملی زنان به یک نماد تبلیغاتی بدل شد؛ نمادی که مسئولان می‌توانستند با آن ژست موفقیت بگیرند.

این رفتار، پرسش‌های مهمی را به ذهن متبادر می‌کند: چرا پیش از مسابقات، هیچ‌کس سراغی از این تیم نگرفت؟ چرا برنامه‌ریزی حرفه‌ای برای آماده‌سازی زنان ملی‌پوش وجود نداشت؟ چرا فدراسیون تنها در زمان پیروزی به یاد تیم افتاد، نه در روزهای سخت تمرین و بی‌امکاناتی؟

💰 فاجعه‌ای به اسم پاداش

تبعیض در پرداخت پاداش، بخش تلخ و در عین حال واقعی داستان فوتبال زنان ایران است. بر اساس مستندات منتشر شده، تیم ملی مردان ایران برای هر پیروزی خارج از خانه ۵۵۰۰ یورو و برای هر برد خانگی ۳۵۰۰ یورو پاداش دریافت می‌کند؛ بی‌توجه به اینکه حریف چه تیمی باشد یا پیروزی تا چه اندازه مهم باشد.

حالا بیایید به تیم ملی زنان نگاه کنیم:

• پاداش برد مقابل سنگاپور: صفر یورو

• پاداش برد برابر بوتان: ۵۰ یورو

• پاداش برد مهم مقابل اردن: ۱۵۰ یورو

در مجموع، دختران تیم ملی برای سه پیروزی خارج از خانه تنها ۲۰۰ یورو پاداش گرفته‌اند! با احتساب ۳۰۰ یورو به عنوان پول تو جیبی، کل دریافتی هر بازیکن ۵۰۰ یورو بوده است؛ یعنی تقریباً یک‌دهم پاداش یک برد ساده تیم ملی مردان.

اگر تفاوت میان فوتبال زنان و مردان از منظر کیفیت، مخاطب یا سرمایه‌گذاری توجیهی باشد، اما تبعیض ۵۴۵۰ یورویی در پرداخت‌ها، صرف‌نظر از هر استدلالی، یک فاجعه مدیریتی و اخلاقی است.

🧠 استفاده ابزاری از موفقیت زنان

رفتار دوگانه فدراسیون، همان فرمول تکراری را نشان داد: ژست گرفتن در زمان پیروزی و غایب بودن در لحظه‌های واقعی نیاز. نه تنها از مشکلات ساختاری تیم ملی فوتبال زنان سخنی گفته نشد، بلکه توجه‌ها بیشتر به ظواهر رفت، تا محتوای فنی یا توسعه پایدار فوتبال زنان.

این بی‌توجهی، در درازمدت تبعات جدی دارد. مهاجرت بازیکنان زن، دلسردی تیم‌های باشگاهی، و غیبت استعدادهای جدید، نتیجه مستقیم همین نوع برخوردهاست. هیچ‌کس نمی‌پرسد اگر این تیم شکست می‌خورد، فدراسیون باز هم کنار آن‌ها می‌ایستاد؟

📌 نتیجه‌گیری:

صعود تیم ملی فوتبال زنان به جام ملت‌های آسیا، نماد واقعی غلبه اراده و انگیزه بر بی‌توجهی و تبعیض است. آن‌ها در سکوت جنگیدند، در سایه پیروز شدند، و سهم‌شان از این موفقیت تنها چند عکس ژست و چند صد یورو پاداش بود. فدراسیون فوتبال ایران اگر می‌خواهد این موفقیت‌ها تکرار شود، باید به جای ژست، زیرساخت، احترام و عدالت ارائه دهد./فرارو